+ Cevap Yaz
Sayfa 1 Toplam 3 Sayfadan 123 SonuncuSonuncu
Toplam 23 adet sonuctan sayfa basi 1 ile 10 arasi kadar sonuc gösteriliyor
  1. #1
    BahaR - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    27.Haziran.2010
    Nereden
    Malatya
    Yaş
    28
    Mesajlar
    49

    29 Ekim Cumhuriyet Bayrami

    29 Ekim Cumhuriyet Bayramı

    Osmanlı İmparatorluğu 'nda ikinci Meşrutiyetin ilanından altı yıl sonra Birinci Dünya Savaşı başladı.1914'te başlayan Birinci Dünya Savaşı'na dünyanın belli başlı devletleri katıldı.Dört yıl süren savaş sonunda bizimle birlikte olan devletler yenildi.Savaş kurallarına göre biz de yenilmiş sayıldık. Ülkemiz İngilizler Yunanlılar Fransızlar İtalyanlar tarafından paylaşıldı.
    Ulusuna inanan güvenen Mustafa Kemal Paşa 19 Mayıs 1919'da Samsun'a geldi.


    Erzurum'da Sivas'ta kongreler düzenledi.Mustafa Kemal Paşa "Tek bir egemenlik var'o da Milli egemenliktir.Ülkeyi yine ulusun kendi gücü kurtaracaktır." diyordu.Yurdun dört bir tarafından gelen ulus temsilcileri -milletvekilleri- 23 Nisan 1920 günü Ankara'da Büyük Millet Meclisi'nde toplandı.
    Meclis Mustafa Kemal Paşa'yı Baskan seçti.Mustafa Kemal Paşa'nın önderliğinde Büyük Millet Meclisi Ulusal Kurtuluş Savaşı'nı başlattı.Bir yandan efeler dadaşlar seğmenler bulundukları yörede düşmana karşı koydular.Öte yandan düzenli ordular İnönü'de Sakarya'da Dumlupınar'da savaştılar.Yurdumuz düşmanlardan kurtarıldı.

    Tahtını rahatını düşünen padişah yenilen düşmanla birlikte yurdumuzdan kaçtı. İmzalanan Lozan Barış Antlasmasi ile yeni bir devlet doğdu.Bu doğan devletin yönetim biçimi henüz belirlenmemişti.

    İkinci dönem Büyük Millet Meclisi 11 Ağustos 1923'te ilk toplantısını yaptı.13 Ekim 1923'te Ankara Başkent oldu.Atatürk; düşmanın ülkeden atılıp sınırlarımızın belirlenmesinden
    sonra çoktan beri tasarladığı cumhuriyetin ilanı üzerinde hazırlıklar yapmaya başladı.28 Ekim 1923 akşamı yakın arkadaşlarını Çankaya'da yemeğe çağırdı.Onlara "Yarın Cumhuriyet'i ilan edeceğiz."Dedi.


    29 Ekim 1923 günü Atatürk milletvekilleri ile görüştükten sonra taslağı hazırlanan cumhuriyet önergesi Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne verildi.Meclis önergeyi kabul etti.Böylece ülkemizde cumhuriyet yönetimi kuruldu.Atatürk kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk Cumhurbaşkanı oldu.Cumhuriyet'in ilanı yurtta sevinç ve coşku ile karşılandı.
    Cumhuriyet;yurttaşların seçme ve seçilme hakkının olduğu bir yönetimdir.Ulus temsilcilerinin kabul ettiği yasalarla ülkenin yönetilmesidir.Cumhuriyet yönetiminde söz ulusundur.Cumhuriyet'i korumak kollamak yaşatmak her yurttaşın ödevidir!
    Ne Mutlu Türküm Diyene !


    cCc...Allah Türkü Korusun ve Yüceltsin...cCc

  2. #2
    TÜRKLÜĞÜN VE İSLAMİYETİN SONSANCAĞI TÜRKİYE CUMHURİYETİ SoNSaNCaK - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    08.Eylül.2008
    Nereden
    Trabzon
    Yaş
    37
    Mesajlar
    11,216

    Standart



    CUMHURİYETİMİZİN 87. YILI
    KUTLU OLSUN...
    NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE

    Bin Sene De Okusam Ne Biliyorsun Diye Sorsalar Bana ...
    Haddimi Bilirim Derim..

  3. #3

  4. #4

    AVAR - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    05.Ağustos.2008
    Nereden
    kars sarıkamış
    Yaş
    47
    Mesajlar
    29,509

    Standart

    CUMHURİYETİMİZİN 87. YILI BÜTÜN TÜRK DÜNYASINA KUTLU OLSUN.
    halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi
    olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi. KANUNİ
    Cumhuriyetimiz öyle zannolunduğu gibi zayıf değildir. Cumhuriyet bedava da kazanılmış değildir. Bunu elde etmek için kan döktük. Her tarafta kırmızı kanımızı akıttık. İcabında müesseselerimizi müdafaa için lâzım olanı yapmağa M.K.ATATÜRK
    [

  5. #5
    fatih ERTÜRK - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    28.Aralık.2008
    Nereden
    ANKARA
    Mesajlar
    1,820

    Standart


    Tarih boyunca sahip olduğu inanç ve güç sayesinde hep özgür olarak yaşayan milletimiz, en zor zamanlarda dahi kaybetmediği birliktelikten yeni zaferler elde etmeyi başarmıştır.

    Gazi Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde kazanılan Kurtuluş Savaşı ve akabinde kurulan Türkiye Cumhuriyeti Devleti de bu inanç, güç ve birlikteliğin dünya tarihine geçen en güzel örneklerinden biridir.

    Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü ve kanlarıyla bu toprakları vatan yapan aziz şehitlerimizi, rahmet, minnet ve şükranla anıyoruz.
    Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi

    vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret,

    damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

    Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK
    20 Ekim 1927
    DEĞERLİ ARKADAŞLAR BİZE BIRAKILAN MİRASA SAHİP ÇIKALIM BU GÜNÜN ANLAM VE ÖNEMİNİ ELİMİZDEN GELDİĞİNÇE PAYLAŞALIM VE CEVREMİZDEKİLERİNE ANLATALIM SAYGILAR F_ERTÜRK


    TÜRKİYE CUMHURİYETİ

    Türk oğlu Türk'üz bu vatanda ebediyen
    Ürkmeyiz ürkmeyeceğiz kat'iyen.
    Rengi al, ay yıldızlı bayrağımız var
    Kanla kemikle kutsallaşmış toprağımız var.
    İnançlıyız, gururluyuz alnımız açık
    Yarınlar bizimdir artık yolumuz açık.
    Elinde silâh Mehmetçik nöbet tutar
    Cin gibi gözleriyle pusuya yatar.
    Umudumuz her şeyimiz gençlerde
    Millet, özgürlük, vatan sevgisi hep gönüllerde.
    Haydi, uyanın... Artık gidiyoruz aydınlığa
    Umudunuzu kaybetmeyin yoksa düşeriz karanlığa.
    Rahat uyusun, şehitlerimiz, atalarımız
    İnmeyecek gökten yere bayrağımız.
    Yorulmak, yılmak yakışmaz bize
    Elbette tarih şaşacak azmimize.
    Türk'üm, Türk'üz, Türk kalacağız
    İlimle, insanlıkla, dünyaya sesimizi duyuracağız.
    [SES]http://www.kultur.gov.tr/Genel/medya/muzik/10.yil_marsi.mp3[/SES]
    Konu fatih ERTÜRK tarafından (29.Ekim.2010 Saat 02:07 ) değiştirilmiştir.

  6. #6

    Standart

    Vatanımızın bölünmez bütünlüğüne göz diken her türlü tehlikeye karşı şehit kanlarıyla sulanmış ay-yıldızlı bayrağımızı asmama cüretini gösterenler, istiklal marşımızı söylemekten imtina edenler, böyle bir garabete göz yumup o toplantıyı terk etmeyenlere karşı, Türk Milletinin feraseti ve ağır yumruğu günü geldiğinde başlarına inecektir.

    Gazi Mustafa Kemal Atatürk ün gençliğe hitabesinde ki,” Ey Türk gençliği, Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.”sözünü herkese hatırlatmak isteriz. Bu vesileyle Cumhuriyetimizin 87. Yılını kutlarken 2023 yılında muasır devletler arasında olmayı ümit ve temenni diyoruz.

  7. #7
    Aşk3HiLaLDiR - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    04.Mart.2009
    Nereden
    Gerede
    Yaş
    25
    Mesajlar
    2,013

    Standart Cumhuriyet Bayramı kutlanıyor !

    Bir asır devirmeye adım adım ilerleyen Cumhuriyetimiz 87 yaşında... Bu özel gün tüm yurtta, KKTC'de ve dış temsilciliklerde törenlerle kutlanıyor.
    Bugün 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı...
    87 yıl önce Büyük Önder Atatürk'ün öncülüğünde kurulan Cumhuriyet, "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir" ilkesini yaşama geçirerek, her alanda büyük atılımlar gerçekleştirdi.
    Cumhuriyet Bayramı, törenlerle kutlanıyor.
    Ankara'da ilk tören Anıtkabir'de düzenlenecek.
    Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün başkanlığındaki devlet erkanı Anıtkabir'i ziyaret ederek, saat 09.00'da mozoleye çelenk koyacak.
    Daha sonra, tören meydanında bulunan sivil ve askeri personel ile öğrenciler, Büyük Önder Atatürk'ün mozolesinin önünden saygı geçişinde bulunacak.
    Cumhurbaşkanı Gül, Anıtkabir'deki törenden sonra Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne geçerek, devlet protokolü ve yabancı misyon şeflerinin kutlamalarını kabul edecek.
    Atatürk Kültür Merkezi'ndeki geçit töreninin ardından Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, akşam Çankaya Köşkü'nde bir resepsiyon verecek.
    İstanbul'daki Kutlamalar Ertelendi
    İstanbul Vatan Caddesi'nde yapılacak olan 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı kutlamaları hava koşullarının elvermemesi sebebiyle Pazar gününe ertelendi.
    Genelkurmay Başkanlığı'ndan Özel Afiş
    29 Ekim dolayısıyla Genelkurmay Başkanlığı özel afiş yaptırdı.
    Afişin sol tarafında, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu büyük lider Mustafa Kemal Atatürk'ün Cumhurbaşkanlığı döneminde çekilen fotoğrafı yer alıyor.
    Afişin sağ bölümünde ise ulu önderin, genç bir kızın ellerindeki sivil kıyafetli yağlı boya tablosu dikkat çekiyor.
    "Cumhuriyetle Aydınlık Geleceğe", "Güçlü Ordu Güçlü Türkiye" yazılarının bulunduğu afişin ortasında ise ellerindeki Türk bayraklarını sallayan öğrenciler yer alıyor.



  8. #8
    Aşk3HiLaLDiR - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    04.Mart.2009
    Nereden
    Gerede
    Yaş
    25
    Mesajlar
    2,013

    Standart




  9. #9

    Standart

    İSLÂM VE CUMHURİYET

    MEŞVERET, ŞÜRA VE İSTİŞARE

    ALPEREN GÜRBÜZER


    Dört halifenin seçimle işbaşına gelmesi, İslâmiyet’in Cum­huriyet’le bir meselesi olmadığını gösterir. Peygamberimiz (s.a.v.), “Benden sonra hilafet otuz senedir. Ondan sonrası mülktür (saltanattır)” beyan buyurduğu hadisi şerif bir gerçeği ortaya koyar.
    Resûlüllah (s.a.v.) kendisinden sonra toplumu kimin yö­neteceği veya yeni yöneticinin nasıl belirleneceği konusunda bir hüküm vaaz etmemiştir. Dolayısıyla Sünni ulema, Allah elçisinin yönetimle ilgili bir vasiyetinin olmadığında müttefiktirler. Allah Resulü bu dünyadan göç edince, ister istemez Müslümanların yeni yöneticisinin kim olacağı meselesi gündeme gelmiştir. Gerçekten de Peygamberimizin (s.a.v.) yerine vekil bırak­maması düşündürücüdür. Bazı aydınlar Rasûlüllah’ın yerine vekil bırakmamasını halktan başka gerçek temsilcinin olmadığı an­lamını çıkarmıştır. İmam-ı Azam Ebu Hanife bu hususta: “Hilâfet, o makama geçmeden önce hür bir seçimle bir baş tayin etmek­tir” diye görüş beyan etmiştir. Nitekim İslâm toplumun da seçim yolu ashabın icması (toplu kararı) ile mües­seseleşmiştir. Çünkü toplumu yönetenlerin nasıl belirleneceği konu­sunda Kur’an-ı Kerim’de bağlayıcı bir hüküm yoktur. Gerçi Kur’an-ı Kerim de Müminlerin “Şûra” ile işlerini görmeleri emredilmiş olmakla beraber, yöneticilerin nasıl belirleneceği konusu ile ilgili açık beyanın olmamasından dolayı idareci seçiminin örfe, yani top­lumlara bırakıldığı yorumu yapılmaktadır. İmam-ı Azam, buna istinaden İmametin seçimle olabile­ceğini söylemiştir. Allahü Teâlâ (c.c.) Kur’an-ı Kerim’de: “Ki, bunların işleri, daima aralarında müşaveredir” (Eş Şurâ 37)beyan buyurmaktadır. Görüldüğü gibi, âyeti kerimede geçen “Şura” esas alın­makla beraber idare edenlerin nasıl belirleneceğini gösteren bir kural açıklığa kavuşturulmamıştır.
    Asrı Saadet’i takiben yarım asırlık dönemde uygulanan tatbikatlara baktığımız za­man, dinimizin cumhuri bir karakter içerdiği gözlerden kaçmıyor. Bugünkü anlamda çoğulcu anlayışın, dört halife devrinde yaşandığını söyleyebiliriz pekâlâ. Üstelik cumhuriyet kavramı; İslâm’ın özünde var olan meşveret, şûra ve istişare gibi unsurlarla bezenerek ‘’biat’’ müessesesiyle sağlamlaştırılmıştır. Nasıl mı? Sakife de (Çatılı avlu) Hz. Ebubekir’e biat edilmiş ve kendisine ‘’elini uzat’’ denildiğinde, o da elini uzat­tığında ilk defa Hz. Ömer ‘’biat’’ etmiş, Onu müteakiben Muhacir ve Ensar derken ertesi gün de bütün halk iştirak ederek biat tamamlanmıştır. Hz. Ebubekir Sıddık (r.a), ashabın icması ile seçilmesinin akabinde şöyle dedi: “Ben Allah Resûlünün yolunda bulunduğum müddetçe bana itaat et­meniz gerekmektedir. Aksi halde gerekmez. Biz bu şerefli ma­kamda kaldığımız müddetçe mazlumlar haklarını alıncaya kadar güçlü, zalimlerde onların haklarını ödeyinceye kadar güçsüz ola­caklardır...”
    Rasûlüllah (s.a.v.) “Hepiniz çobansınız ve hepiniz eliniz al­tında bulunanlardan sorumlusunuz” buyurmuştur. Bu Hadisi Şerifin idare edenlere büyük mükellefiyetler yüklemesi önem­li bir husustur. Öyle ki Hz. Ömer ağır yaralı olarak ölüm döşeğinde bulunurken arkadaşları; “Senden sonra oğlunu halife olarak seçmek istiyoruz. Ne dersiniz?” sorusuna cevaben:
    “-Hayır istemem. Bizzat Allah’ın elçisinden dinledim. En adil devlet adamı dahi hesabını verinceye kadar ilahi huzura ke­lepçeli çıkacaktır. Huzura kelepçeli olarak benim çıkmam yeter” beyanıyla devlet adamlığının çok büyük sorumluluk gerektirdiğine işaret etmiştir. Yine Rasûlüllah (s.a.v.)’ın; “Emanetin lâyık olanlara verilmediğini gördüğünüz za­man kıyameti bekleyin” hadis-i şerifi de idari mekanizmanın öne­mini ortaya koymaktadır.
    Hakeza “Ümmetimin ittifakında (düşünce işbirliğinde) kuvvet, ihtilafında (farklı rey ve içtihadında) rahmet vardır” hadis-i şerifi ile yine Peygamberimiz (s.a.v.)’in buyurduğu: “Halkın sevdiğini Hakk’da sever” beyan-ı şerifleri İslâm’ın cumhuru karakterini fazlasıyla ortaya koyar. Bu yüzden Corci Zeydan da; “Hilafetin babadan oğla geçişi Muaviye ile başlamıştır” der. Elbette ki Osmanlı da idari mekanizma saltanattı, ama Osmanlı bugünkü manada demokratik zihniyete sahipti. Bizim iklimimizde ister halkın oyu ile gelsin veya gelmesin idarecilerimizin hiçbiri tahakküme (baskı) dayalı bir sistem kurmamışlardır. Bu gerçeklerden hareketle Osmanlı, “İşte bu makamda, nusret ve hâkimiyet, hak olan Allah’ındır” (Kehf 44) ayetini temel düstur edin­miştir. Osmanlılar da saltanat bir baskı unsuru değil, umum-i efkâra (kamuoyuna) tabii bir mekanizmaydı. Daha doğrusu salta­nat, amaç olmamıştır araç olmuştur hep. Şu halde idarenin başına gelenler ister seçimle gelsin, ister hanedan yoluyla gelsin veya başka türlü yollarla gelsinler, Allah ve Resûlünün hakikatlerine tabii olmakla mükelleftirler. Aslolan hakikate “abd” olmaktır. Bunun dışındaki her şey vasıtadır. Zaten İslâm da Allah’tan gayri her şey ma­siva olarak değerlendirilir. Dolayısıyla Hıristiyanlarla Müslümanlar arasındaki en belirgin fark; Hıristiyanlar masivaya ulûhiyet isnat etmeleri, yani ilahlaştırmaları, Müslümanlar ise masivayı vasıta kılmalarıdır. Yani, farkımız gaye ile vasıta arasındaki fark gibidir.
    Ebu Cehil, Hz. Peygamber (s.a.v.) şöyle der:
    “- Senin mescidine gelmek istiyorum. Fakat orada içti­mai ve mevkice düşük olanlarla birlikte bulunmamak için bana hu­susi bir yer ayır’’ deyince,
    Allah Resûlü (s.a.v.):
    “- Orada bana da hususi (özel) bir yer yok”’ karşılığını vere­rek İslâm’ın cumhuru karakterini ortaya koymuştur.
    Cumhuriyet hakikatiyle Allah’ın emridir. Kur’an-ı Kerim; ‘’Müşavere ediniz İşlerinizde’’ buyurmakta çünkü.
    Yine Peygamberimiz (s.a.v.); “Biliniz ki Allah Resûlü meşveret ihtiyacından münezzeh­tir. Ne ihtiyacı var Resûlün müşavereye? Lakin ümmetime sün­net ve rahmet için verildi...” buyurarak cumhuriyetin hakiki manasını ortaya koymuştur.

    ­

    İSLÂMİYET’İN CUMHURİYET ANLAYIŞI

    Hz. Ömer (r.a.) arkadaşlarına:
    “- Ben eğilirsem (doğru yoldan saparsam) ne yaparsınız?” diye sorunca, aralarında bulunan bir bedevi sahabe:
    “- Seni kılıcımızda düzeltiriz Ya Ömer!” cevabını vererek gerçek halk iradesinin ruhunu yansıtmışlardır. Cumhuriyet, demokrasi gibi kavramların gerçek anlamda yeri bütün hakikatiyle İslâmiyet’tedir. Nasıl bir toplum istiyorsunuz sorusuna verilecek cevap herhalde “Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya, hemen ölecekmiş gibi ahiret için çalış” prensibi olsa gerektir. Hâsılı hem manevi alan hem de dünyevi alan iki kanaldan idare ediliyor. Evet! Kur’an hem bir ibadet kitabı hem de fıkhı bir Anayasa hükmündedir, muhatabı bütün insanlık. Hatta Demokrasi üstü Evrensel hakikatler olup ilahidir ve kıyamete kadar var olacak hükümleri kapsar.
    Dünyevi işlerimizin devlet başkanı, aslında Peygamberin devlet reisi olarak sahip bulun­duğu fonksiyona “halef” durumundadır. Gerçi ilk dört halifeden sonra­kiler imamet sayılsa da sonuçta her biri idareci idiler. Peygamberimizin yerine vekil bırakmaması, hakeza Hz. Ali (k.v.)’in ölürken, Hz. Hasan’a biat edelim mi sorusuna, “Size bunu ne tavsiye ederim, ne de yapmayın” şeklinde cevap vermesi, halifenin seçimle işbaşına gelmesi gerektiğine işarettir. Yukarda bahsettiğimiz gibi mezhebimizin büyük imamı Ebu Hanife, Resûlüllah (s.a.v.)’ın devlet fonksiyonuna halef olan başkanlarda olması gerekenin “hilâfetin hür bir seçimle olması” şartını söylemiştir. Anlaşılan şu ki; Allah Resulüne devlet reisi olarak halef olanlar, seçimle iş başına gelmesi daha uygundur. Çünkü İslâm’da devlet başkanı, halkın vekili ve elçisi durumundadır. Başkan, millet iradesi ile Allah’ın (c.c.) hâkimiyetini tesis için memur edilmiştir. Dolayısıyla İslâm’da bu ma­kam “siyaset-i amme” makamı olarak telakki edilir. Bu makama halis olan zata ise “Veliyyül Emr” veya “Emirül Mü’min’in” diye isimlendirilir. Ul’ul Emr İslâm’a hizmet ettiği müddetçe şeref kazanır. Efendi olmak “hadim” olmaktan geçer. Halife olarak sırtında un çuvalı ile fakirlerin hizmetine koşan Hz. Ömer (r.a.), “hadimiyet”in zir­vesine çıkmıştır bu yüzden. Hakim devlet değil hadim devlet anlayışının Hz. Ömer (r.a.)’ın idari hayatında olduğu gibi buna benzer daha birçok örnekleri İslam tarihinde görmek mümkün.. İslâm’da şeref ya da üstünlük, hizmeti ölçüsünde değerlendirilip takva ile derecelendirilir. Öyle ki, bu konuda Resûlüllah (s.a.v.)’ın; “Adil bir sultanın, bir günlük adaleti, altmış senelik devamlı ibadetten üstündür” hadisi şerifi ile yine “Emirlerin en iyisi sizi seven ve sizin kendisini sevdiğinizdir” hadisi şerifleri meşhurdur.
    Said Nursi, küçük kardeşi Mehmet’in getirdiği yemekler­den yalnız ekmeği kendisine ayırarak karıncalara veriyor. Bu durumu merak edip soruyorlar:
    “- Niçin böyle yapıyorsun?” diye.
    Şöyle cevap veriyor:
    “- Karıncalar da içtimaî hayat (sosyal hayat), işbirliği ve bölümü tam bir cumhuriyet nizamı içindedir. Bu taraflarını sev­diğim için böyle yapıyorum” der. HakezaHz. Süleyman(a.s) Sebe halkına dini tebliğ için yola koyulup Taif yakınlarında karınca vadisine varmışlardı ki bir anda önlerine rızkı peşinde koşan karınca ordusuna denk gelmişlerdi. O arada Kraliçe karıncadan bir ses gelmişti. Bu sesleniş maiyetindeki karıncalara hitaben “Ey karıncalar! Yuvalarınıza dönün. Aksi takdirde Süleyman ve ordusu, farkına varmadan sizi çiğneyebilir” tarzındaydı. Tabii bu durum karşısında Hz. Süleyman (a.s) kendine yakışır bir vaziyette Allaha yönelip; “Ey Rabbim! Bana, anne ve babama lütfettiğin bu kadar nimetlerine şükretmemi ve geri kalan ahır ömrümde Senin razı olacağın iyi işler yapmamı bana ilham et. Rahmetinle beni de Cennetinde iyi kulların arasına kat” diye münacatta bulunması karıncılar açısından da manidar olay olsa gerektir. Gerçektende karınca deyip geçmemeli. Düşünsenize bir tek ana kraliçeden oluşan binlerce yavru karıncanın dünyaya daha ilk adım atar atmaz dayanışma içerisinde teşkilatlanıp iş bölümü içerisine girerek mükemmel bir toplumcu model ortaya koymaları, elbette ki akılları hayrete şayan bir olay olsa gerektir. Hakeza Termitler, yani beyaz kanatlı karıncalar özellikle oduna olan iştahları sayesinde odunu humusa dönüştürebilmektedirler. Böylece katılımcı bir ekip çalışmasıyla birlikte toprakların humuslaşmasına katkıda bulunmaktadırlar. Yine Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri ileriki dönemle­rinde, yani ikinci 35 yıllık olgunluk devresinde Eskişehir’de muha­keme edilirken:
    “- Cumhuriyet hakkında ne düşünüyorsunuz?” sualine cevaben:
    “- Dört büyük halifeden her biri hem halife hem de Cum­huriyet reisiydi. Onlar adalet ve gerçek hürriyet bakımından ha­kiki cumhuriyeti temsil ederlerdi. Bu ölçü benim ne nispette cumhuriyetçi olup olmadığımı gösterir” der ve yukarıda bahsedilen karınca örneğini mahkemede bir kez daha dile getirir böylece.
    Necip Fazıl; Son Devrin Din Mazlumları adlı eserinde Bediüzzaman’ı anlatırken; “Eski Said devrinde, bir an için de olsa ittihatçıların sahte hürriyetini şeriata hizmet, Abdülhamid’in disip­linini de zulüm ve istibdat zannetmek gibi bir hataya düşmüştür. Fakat olgunluk devresinde bu tezatlar (çelişik) görülmez... Bes­bellidir ki, Said Nursi’de ki ittihatçı temayülü Meşrutiyet ilanıyla, Bediüzzaman’ın gözünden ittihatçı maskesini düşürmeye kâfi gelmişti. Ve hakikate yaklaşıyor: “Meşrutiyeti herkesten ziyade şeriat namına alkışladım. Lakin yine korktum ki, başka bir istibdat tekrar o zannı tasdik eder diye...” şeklinde değerlendirmelerde bulunur. Yani Necip Fazıl, Said Nursi’nin meşrutiyet (zira İslâmiyet istişareyi emreder) fikirlerini anlamak için eski Said ve yeni Said dönemini incelemek gerektiğini vurgular. Zaten Bediüzzaman muhtelif Risale-i Nur eserlerinde kendi hayatını iki kısım olarak ayırmıştır: Eski Said ve yeni Said diye. Said Nursi, şeriat adına meşrutiyeti desteklemiştir. Bunu yaparken de meşrutiyetin açıkladığı prensiplerin İslâmiyet’te de var ol­duğunu açıklamıştır. Meşrutiyetteki hükümler şeriatla çatışma­dığı müddetçe kabul edilebileceğini söylemiştir. Hatta İslâm’ın özünde meşveret, şura gibi değerler ‘’biat’’ müessesesiyle kurala bağlanmıştır bile.
    Demek ki; Said Nursi, bugünkü anlamda çoğulcu demokratik an­layışın sahabe devrinde, özellikle dört halife devrinde yaşandığını belirtmiş ve bunu delil olarak göstermiştir.
    Yine Bediüzzaman, Selanik’teki hutbesinde, hürriyetin İslâm’ın gereği olduğunu irad etmişlerdir. Ayasofya da yaptığı nutkunda ise, meşrutiyetin “meşruiyet” şeklinde telakki edilmesini söylemiştir. Yani meşrutiyetin İslâm’ın meşruiyetine uyumlu olduğunu belirtir. Demek ki Said Nursi’nin meşrutiyet anlayışı bugünkü manada demokrasidir. Önemli olan meşrutiyetten ne anladığımızdır. Eğer meşrutiyet kanun hâkimiyetini getiriyorsa, halkın temsili söz konusuysa itiraz edilecek durum yoktur. Zira her şey meşrutiyetin kabulü ve içeriğine bağlı.
    Hakiki şeriatın yaşanması için meşrutiyetin (parlamenter rejimin) olması gerekir. İslam da meşvereti emreder. Kanun üstünlüğü olmadan adaletten söz etmek imkânsızdır. Kur’an’ın önem verdiği hükümlerden biri de adalet. Madem aklın iki unsuru hürriyet ve adalet­, o halde gereğini yapmalı. Bakın batı hürriyete dört elle sarıldı, sonunda gelişmenin merkezi oldu. Şu halde hürriyetsizlik gelişmenin önünde en büyük engeldir denilebilir. Hür­riyet akıl melekesinin çalışmasında ve fikir üretiminde en büyük etken, dolayısıyla özgürlük vaz­geçilemeyecek biricik değer olarak kabul edilip bundan asla taviz verilmemeli. Gerçektende bu husus incelendiğinde tembelliğin, miskinliğin, basiret­sizliğin ve zihni reformsuzluğun temelinde tam hürriyetsizliğin yattığı görülecektir. Hukuk ile adalet iç içe girmiş ikiz kardeş gibidirler, madem öyle adalet tez verilmeli. Hukuk karşısında anne, çocuk, baba, herkes eşit muamele görür. Hukukun dışın­daki eşitlik eşyanın tabiatına aykırıdır. Azaların farklı olması, mutlak eşitliğin olmadığının delilidir zaten. Mutlak eşitliğin bir ailede dahi uygulanması imkân dışıdır. Dedik ya, eşitlik ancak hukuk da söz konusudur. Hukukun en önemli unsuru ise adalettir.


    YÖNETİCİ SINIFI

    İslâm’da adalet iki kısımdır.
    1. Sünnetullah (Tabii ve zaruri adalet.)
    2. İhtiyari adalet (İslâm hukuku, kanun ve uygulamalar.)
    İslâm’da hukuk ise:
    1. Allah’ın hukuku
    2. Kulun hukuku diye iki kısım da değerlendirilir. Hukuk, adalet, hürriyet ve eşitlik gibi insani ilkeler gerçek meşruiyetin veya gerçek demokrasilerin vazgeçemeyeceği kaidelerdir. Mühim olan bu güzel kavramların sloganik laflardan uzak kalıp, içerik ve muhteviyat yönünden zengin değerlerle süslenmesidir. Meşrutiyetin ismi, cismi, şemalı önemli değil, önemli olan anlam yüklü olmasıdır. Yani cismi özüne, özü de cismine uyum içinde paralel seyretmesi mühimdir.
    Said Nursi’nin, kendi yaşadığı dönem itibariyle dilinden sarf ettiği meşrutiyet ifadesinin içeriğinde hukuk, adalet, istişare ve hürriyet gibi kavramlar çok zengin değerlerle yüklüdür. Bediüzzaman meşrutiyeti bugünkü cumhuriyet ve demokrasi anlamında kullanmıştır. O günkü konjonktürel şartlarda ittihatçıların meşru­tiyet taraftarı görülseler de aslında savundukları sloganların içeriğinden yoksun idiler. Yani dile getirdikleri kavramların içi boş, aynı zamanda sloganikti. Onlar için meşrutiyet; bir kılıf, bir kavram, bir süs idi sadece. İşte Bediüzzaman meşrutiyet derken istişare, meşveret, hukuk, adalet, hürriyet gibi çok geniş değer­lerin İslâm’la bağdaşabileceğini düşünüyordu. Bu yönden gerçekten Said Nursi engin bir deha, yüklü bir zekâ, insanı hayran bırakan bir remz. Her meselede okuyucuyu cezbeden, bağlayan ve doyurucu güçlü kesb-i ilim ve vehbi ilim sahibi zat diyebiliriz. O aynı zamanda meşrutiyeti, İslâmiyet adına destekleyen dehadır.
    Demokrasi; adalet devletini, hukuk devleti olmayı gerçekleştirebiliyorsa bir anlam ifade eder. İslâmiyet’te adalet önünde boynum kıldan incedir anlayışının yanı sıra velayet-i amme ve ulu’lemre itaat da vardır. Nitekim Osmanlı’da Şeyhülislâmlık ma­kamı bugünkü Anayasa Mahkemesi gibi, hatta ondanda üstün yetkilerle donatılmıştır. İslâmiyet’te adalet, velayeti amme ve ulu’l­ emr gibi unsurlarla desteklenmesine rağmen, bazı çevreler Müslü­manların hala demokratik olamayacağı zannına kapılıyorlar. Üstelik Müslü­manların tutumunu ve tarih içindeki rolü göz ardı edilerek bu kanıya varıyorlar. Oysa Said Nursi gibi âlimler yıllardır İslâm’ın şûraya ve istişareye dayanan bir din olduğunu söylüyorlardı. Maalesef önyargılı çevreler böyle engin zatların düşüncelerinden ha­berleri yoktur. Nasıl olsun ki, tek bildikleri ellerine tutuşturulmuş hazır reçeteleri ezberlemek ve tekrarlamaktan ibaret. Onlar ezberleye dursunlar, İnsanlığın özlediği gerçek demokrasiyi Müslümanlar kuracaktır elbette. Çünkü Allah vaat etmiş nurunu tamamlayacağım diye. İnanıyoruz ki toplum üzerindeki sis perdeleri kalktığında sivil top­lum ağırlığını daha da ortaya koyacak, akabinde nurlu şafakların doğacağından ümit varız. Kendi öz ülkesinde parya durumuna düşürülen geniş mazlum kitlelerin üzerindeki psikolojik baskılar tam manasıyla silindiğinde sivil demokratik etkili güç olacaklarına dair inancımız tam. Demokratikleşmenin önünde en büyük engel halkımız değil aslında halkla barışık olmayan İslâm’ı sosyal hayattan kovmak isteyenlerdir. İçimizden Ah Osmanlı ah! diyesimiz geliyor. Hakeza Nerde o adalet güneşi diye ister istemez sorasımız geliyor. Gel de o adaleti ile o ünlü Devleti Aliye’yi arama, mümkün mü? Ne kadarda çok özlemişiz o kutlu çınarın altında özgürce yaşamayı. Sağır sultanın bile bildiği Osmanlı da hoşgörülü yönetim anlayışı zirvedeydi. Nitekim adaletin gereği olarak idari kademelerde baskı unsuru olmadıkları gibi kâfir Müslüman ayırmadan vicdanları aydınlatan adalet sergiliyorlardı, insanlığa insanlık nasıldır, ders veriyorlardı adeta. Bizim medeniyetimiz, ölürken bile zimmîlerin haklarına dikkat edilmesini vasiyet eden Hz. Ömer (r.a)’i ölçü alıp şiar edindikleri için üç kıtada İlay’ı kelimatullah adına nizam-ı âleme koştular.
    İslâm’da ul’ulemr aynı zamanda Allah ve Resulüne itaat eden yönetici demektir. Rasûlüllah (s.a.v.); “Allah’a itaat etmeyene itaat edilmez” buyuruyor. Ul’ul-emr, Allah’ın aletidir çünkü. Ul’ul-emrin ne fıkhı ne de emr kuvveti vardır. Emr Kur’an’a ait, fıkıh ise bütün Müslümanları kapsar. Dolayısıyla Allah’ın hükmü (emri) bir aracı tarafından yürütülür. Aslına bakılırsa kâinatın idare edilme diye bir problemi yoktur. Çünkü evrende mükemmel bir işleyiş ve programlanmış nizam vardır. İlahi tasarımla kurulmuş bu nizam, yine Allah’ın kanunu ile yörüngesinde seyrederek idare edilmekte kendi kendine. Amma ve lakin insan için olay faklı, ruhuna hem nur hem de nar kodlanmış. İster nura talip olur isterse nara. Dolayısıyla insan, Şairin; ‘Oluklar çift; birinden kir diğerinden nur’ akıyor dediği ikili yol ayırımında kendini başıboş hissedip duyarsız kalamaz. Ki; Kur’an’ı Ke­rim’de Allah (c.c.): “İnsan kendini başıboş bırakılacak mı zanneder” (Kıyamet süresi 36) buyuruyor zaten.
    Tabiata boyun bükmek istemeyen insan, kendi kendisini idare etmesine “demokrasi” dedi. Rasulullah (s.a.v.), “Ne iseniz başınızdaki idare O’dur’’ beyanıyla Ul’ulemr’in halkla et tırnak misali irtibatının varlığını ortaya koymuş gibi.
    Ülke yönetiminde ve idari mekanizma da devamlı olan hukukun üstünlüğü ilkesi esastır. Ancak bu güzel il­kelerin rengi, biçimi ve mahiyeti ortaya konulmalıdır. İdarecinin adı, şekli ve kalıbı önemli değil tabiî ki. Asıl olan temsil ettiği görevi hakkıyla ifa edip etmediğidir. Yani idarecinin hu­kuk kurallarına tabii olması esastır. Bundan dolayı Sünni gelenekte yargı ve icra birbirinden ayrılmıştır. Bizde ki Şeyhülislâmlık makamının icra ve yasama yetkisi yoktur, sadece uygunluk ve araştırma görevi vardır. Bu yüzden çıkarılan kanunnamelerle ortaya muhteşem bir hukuk külliyatı ortaya çıkmıştır. Bir başka konu da Sünni siyaset doktrininde müftünün konumudur. Bizde din adamları asla ruhbanlık müessesi gibi rol oynamayıp, sadece hukuk adamı görevine tabiidirler. Devlet başkanı ise siya­set adamıdır. Sünni siyaset de ulemaya rey ve içtihat için başvurulur, bunun ötesinde onlara misyon yüklenmez. Onun için Sünni rejimler meşruiyetini ulemaya değil hanedana, askere (asabiyete) dayadı sürekli. Şiâ akımı (İran’da) mollalara bel bağladı bugüne kadar. Üstelik Şiâ’da mollalar hem din adamı hem de devlet yöneticisidirler. Şiâ doktri­ni Molla­ların masumluğuna (günahtan arı) ve yanılmazlığı fikri anlayışıyla Sünni siyaset ekolünden ayrılır. Çünkü Şiâ’da imamlar seçimle işbaşına gelmezler. Onlar kendi meşruiyet­lerini 12 imama dayandırdıklarından dolayı kendilerine toz kondurmazlar, hatta eleştirilmelerine de müsaade etmezler. Şiâ akımının neferleri bir kere kafaya takmışlar imamların masumiyetine ve günah işlemediklerine, böyle inanmışlar, fikirlerinden döndürülemezler de, inadım inattırlar. Sünni siyasetiyle taban tabana zıt olan bu görüş adeta imamların ka­rizmatikliği üzerine kuruludur. Kısaca Şiâ da imamlar, hukuk adamı olmaktan ziyade ‘’iman’’ edilmesi gereken tapınak şövalyelerine dönüştürülmüştür. Sünni siyaset doktrininde; imamet “iman” olarak telakki edil­meyip, imamet makamındaki insan Allah’ın ahkâmına uyduğu müddetçe “itaat” edilmesi gereken ul’ulemr olarak görülür. Rasûlüllah (s.a.v.), “Başınızda burnu halkalı zencide olsa itaat ediniz” buyurmaktadır çünkü. Bu yüzden İslâm’da imametin çok önemli yeri vardır.
    İmamete geçen insan istişare yaparak önemli kararlara imza atar. İstişarenin şartı zaten müsteşarların fikrine riayet etmektir. İs­lâm’da ulema, müsteşarlık görevi yaptığı gibi aynı zamanda irşâd ve tebliğ ediciler de.
    Şiâ da imam kavramına aşırı olağan üstü vasıflar yüklenmesi ve bu kavram etrafında estirilen atmosfer sebebiyle ortaya bambaşka bir totaliter teokratik düşünce ortaya çıkmıştır. Oysa yukarda da zikrettiğimiz gibi Sünni doktrinde imamet, imanın bir rüknü değildir. Yani akaitle yakından uzaktan ilgisi yoktur, tamamen hukuki kaidedir. Şiâ akımı imam olayını iman konusu şeklinde algıladığı için ister istemez toplumun da fikir, inanç, düşünce ve hukuki hayatı mollaların yönetimi altında şekillenmiştir. Dolayısıyla İmamların Allah ta­rafından özel olarak görevlendirilmiş ve masum kimseler olduğu kanaati ağırlıklı olarak yerleşmiş, böylece toplum tarafından tüm hukuki, sosyal ve ideolojik kurumların tek otoriteri addedilmişlerdir. Öyle ki Şeyh Saduk: “İmamlar, ister büyük ister küçük hiç günah işlemezler. Onların günahsız­lıklarını inkâr eden bir kimse onları tanımamaktadır. Onları tanı­mayan bir kimse ise kâfirdir” diyecek kadar ileri gitmiştir. İmamlar olmuş olacak her şeyi (gaybı) bilirlermiş, üstelik yanılmazlar da. Bu ne demek? Bu iş çok su götürür, oysa olacak olması muhtemel her ha­diseyi hükme bağlamak ve bilmek fikri, Sünni fıkıh görüşlerine aykırı olması bir yana akılla mantıkla bağdaşır en küçük bir yanı yok. Zırvadan da öte tamamen mesnetsiz bir iddia olarak ortada duruyor hala. Hatta hiç kimse böyle bir görüşü; ne İmam-ı Azam, ne İmam Malik, ne İmam Şafii ne de İmam Ahmed bin Hanbel’den kaynak getiremez. Hatta bu büyük imamlar değil ‘’olması muhtemel’’ olayları, kayıt altına alınmış hadiseler için dahi içtihatta bulunmaktan bile çekinmişlerdir. Görüldüğü gibi Sünni İslâm’ın demokratik yapısı ile Şiâ’nın imamet teorisi ve totaliter yapısı çok farklı çizgide seyrediyor.
    Humeyni; “İmamlar, Allah’ın yeryüzünde insanlara hüccetleridir, Hüccetullah, Allah’ın işlerini sonuçlandırmak için belirlediği kimsedir. Onun bütün iş­leri, fiilleri ve sözleri Müslümanlara hüccettir” diyor. Yani, Humeyni tek rehber! Humeyni alternatifsiz Führer! Humeyni hüccet! Humeyni Ayetullah! Aman Allah’ım bu ne cüret, bu ne cesaret. Mollaların insanlara Allah’ın tek delili demek için bir insanın cinnet geçirmiş olması gerekir. Bu çok büyük bir iddia: Allah’ın delili, tek kaynak; Mollalar. Gerçekten de zırva tevil götürmez derler ya onun gibi bir şey. Bununla da kalmıyor iş, teokratik devletlerde devlet başkanları aynı zamanda dini lider hüviyetindedir. Oysa bir kimsenin devlet başkanı olması, ona dini konularda ahkâm kesmesini ya da içtihatta bulunma yetkisi vermez. İslâmiyet’in uhrevi dünyevi hükümlerini yorumlama ehliyeti müçtehit niteliğinde imamların işi doğrudur. Fakat imama “iman etmek” ve bağlanmak bir iman konusu (akait) haline getiren Şia ekolünün İslam âlemine vereceği zararları düşünüldüğünde ortaya vahim bir tablo ile karşılaştığımızı pekâlâ söyleyebiliriz. Nasıl mı?
    Sünni siyasette, imamet iman kategorisine girmez, fıkıh (hukuk) konusu demiştik. Temel Şiâ kitapların­dan El-Kâfi’de (C.2, S.1) ise On iki imamdan Cafer Sadık’a atfen “İs­lâm’ın beş şartı” arasında imamet de sayılmaktadır. Böyle bir yol izlenilince ister istemez Şiâ akımında imamlar, hukukun üstünde bir sıfatla anılıp “ruhban” haline gelmesi kaçınılmaz oluyor. Osmanlı ta baştan bu tür vartalara düşmemek için çıkarttıkları “kanunnamelerle toplum içinde uygulanabilir geniş bir tatbikat sahası bulmuşlardır. Çünkü Osmanlı’da herkes kanuna tabiidir. Padişahla sıradan bir kişinin mahkemede hâkimin huzurunda birlikte yargılanması gibi örnekler biz­deki hukukun üstünlüğünün üst düzey seviyelerde olduğunun bir göstergesidir. Şöyle ki Osmanlı’da siyasi hakları bir anda ka­zanabilmek için tek bir kelime-i şahadet getirmek kâfidir. Bu cümleyi diliyle ikrar eden her kim olursa olsun ırk, et­nik ve kültür farkı gözetilmeksizin hukuk önünde eşit muameleye tabii tutulurlar. Hatta Gayri Müslimler bile isterlerse kendi hukuk kurallarının dışında Osmanlı hukuk kuralları çerçevesinde hak talep edebilirler. Osmanlı hukukun üstünlüğünün kıymetini bildiği için ileri derecede Nizam-ı Âlem şuuruna, yani istikrar ve düzen fikrine sahip olabilmişlerdir. Demek ki bizim kuvvetimiz âlemşümul Nizam-ı Âlem esprisinde gizli, güzele ait her ne varsa kodlarımızda mevcut olan medeniyet şuurumuzda aramak gerekir.
    İslâm’da yöneticilerin veya yönetim sınıfının nasıl belirlene­ceği konusu insanlara, toplumlara, sosyal şartlara, yani fıkıh deyimiyle ‘’örf’’e bırakılmıştır. Malum olduğu üzere örfler bir anda ortaya çıkmıyor, binlerce senede meydana gelip kemale eriştikten sonra ancak, zamanla geniş kitlelerce kabul görebiliyor. Dolayısıyla halkın kabulünü almış kurallar talimatla, emirle, cebirle değiştirilemez. Çünkü örfün mantığı tarihi, bir o kadar da sos­yolojiktir. Zaten kanunlar da örfün resmileşmiş yazılmış şekli değil mi? Hatta yazıl­madan örfle hükmeden cemiyetlerin olduğu bir sır değil. Mesela İngiltere bunun en tipik örneği olarak karşımızda duruyor.
    İslâm’da hüküm, sırasıyla Kur’an-ı Kerim, hadis (sünnet), icma-i ümmet, kıyası fukaha ve bunları takiben örf, içtihat üzerine bina edilmiş alt birimler gelir. Maalesef Fransız örfünün kaideleri, Türk ka­nunu şekline dönüşünce Osmanlı da ister istemez güç kaybına uğrayarak varlığını yitirmek zorunda kaldı, yani lüzumu azaldı. Osmanlı önceleri İslam’a, kanunlara ve ahitnamelere tavizsiz bir şekilde tabii idi. Bu nedenle Osmanlı’da ruhbanlığa dayalı iktidar görülmezdi. Nitekim teokratik yapı batıya mahsus bir sistem, şimdi bu kavramla ne yazık ki Müslüman toplumları vurulmaya çalışılıyor. Geçmişimiz bir annenin çocuğuna emzirdiği süt gibi ak ve pak. Gerçekten de devlet yönetimimize bakıldığında teokratik bir uygulama göremezsiniz, idari yapımız hanedandı çünkü. Tıpkı bugünkü İngiltere, Belçika, Danimarka, Hol­landa da olduğu gibidir. Avrupa ortaçağda ruhbanlar tarafından yönetilirken, biz hanedanlıkla yönetiliyorduk, ama hanedanlar tek yetkili karar mercii sahibi değillerdi. Bizdeki saltanat erkân-ı ka­nuna tabii idi. Yani “Astığım astık, kestiğim kestik, kanun benim’’ mantığı tarihi iklimimizde görülmez. Ehramın tepesinden ta aşağı kesim­lere kadar tamamen demokratik zihniyet hâkimdi. Malum olduğu üzere eski Fransa’da nimeti alanlar soylular ve rahiplerdi. Osmanlı’da ise toplumun hemen hemen her kesimin nimette ve kül­fette beraber olması gerekir anlayışı hâkimdi. Hakanlarımız tebaayı (halkı) Allah’ın bir emaneti olarak görmüşlerdir hep. Demokraside de esas olan halktır zaten. Hatta biz de gayri Müslimlerin haklarına bile riayet edilirdi. Hakeza Osmanlı, Hz. Ömer (r.a)’ın Kudüs’ün fethi ile gayri Müslimlere verdiği ahitnameyi hayatlarının ölçüsü olarak alıp, tüm insanlığa adalet götürmeyi ülkü edinmişlerdi. Batı’nın çok sonraları öğrenecekleri suçların şahsiliği prensibi, hukukun üstünlüğü, insan hakları ve özgürlükleri vs. gibi il­keleri “ikra” emrinin nüzulü ile birlikte Müslümanların bugüne kadar ana düstu­ru olarak kalmıştır. Binaenaleyh, Resûlüllah (s.a.v.)’ın Hz. Enes’in evinde Müslim ve gayri Müslimlere yazdığı ilk metnin dünyada ilk anayasa olduğunda bilge insanlar müttefiktirler. İslâm, kendini tanımayanlara bile hak ve hukuk vermiştir, bu böyle biline.
    Demek ki zorla kabul ettirilen yazılı belgeler asla Anayasa olamıyor­lar. Öyle Anayasa olmalı ki, ona derinden bağlanalım ve vicdanları aydınlatabilecek nitelikte olabilsin.

  10. #10

    Standart

    Tarih bilmeyenin TARIH BILINCI Tarih bilinci olmayanin SIYASAL BILINCI olmayacagini hatirlatmasi umuduyla Cumhuriyetimizin 87 ci Yili Kutlu Olsun !..



+ Cevap Yaz
Sayfa 1 Toplam 3 Sayfadan 123 SonuncuSonuncu

Hızlı Cevap Hızlı Cevap

Resimin üzerinde gösterilecek Mesajı veriniz

Konu Bilgileri

Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar

Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)

Benzer Konular

  1. 30 Agustos Zafer Bayrami
    Konu Sahibi SoNSaNCaK Forum Milli Bayramlar
    Cevap: 28
    Son Mesaj : 29.Ağustos.2014, 23:35
  2. Türkiye Cumhuriyet Tarihi - Fotoraflarla Türkiye Cumhuriyet Tarihi
    Konu Sahibi Börteçine Forum Türkiye Cumhuriyeti Tarihi
    Cevap: 2
    Son Mesaj : 07.Kasım.2010, 23:49
  3. TÜRK DİL BAYRAMI (26 Eylül)
    Konu Sahibi SoNSaNCaK Forum TÜRK DİLİ TÜRKÇE
    Cevap: 5
    Son Mesaj : 29.Eylül.2009, 13:09
  4. kurban bayrami mesaji
    Konu Sahibi pusat_33 Forum Güzel Sözler
    Cevap: 1
    Son Mesaj : 08.Aralık.2008, 00:23
  5. Mehmetçik’in bayrami
    Konu Sahibi TÜRK Forum Beğenilen Yazılar ve Yazarlar Bölümü
    Cevap: 3
    Son Mesaj : 03.Ekim.2008, 11:31

Bu Konu için Etiketler